Między nostalgią a archaizmem. Recenzja Legacy of Kain: Defiance Remastered

Dwadzieścia dwa lata – tyle musieli czekać fani na jakikolwiek konkretny znak życia od serii, która swego czasu definiowała narracyjną głębię w grach akcji. Po udanym odświeżeniu dwóch pierwszych części przygód Raziela, studio Crystal Dynamics we współpracy z PlayEveryWare domyka trylogię „Wampirzego Wybawiciela”, serwując nam Legacy of Kain: Defiance Remastered. Sprawdziliśmy, czy ten gotycki monument przetrwał próbę czasu, czy może jego blask jest już tylko wspomnieniem minionej epoki.

Narracyjny monolit w nowej oprawie

Defiance to jedyna odsłona serii, w której gracze mogą bezpośrednio pokierować losami obu protagonistów – despotycznego lorda Kaina oraz jego zdradzonego porucznika, upiora Raziela. Historia rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie zakończył się Soul Reaver 2, rzucając bohaterów w wir czasowych paradoksów i przeznaczenia, które zdaje się drwić z ich wolnej woli.

Warstwa scenariuszowa to bezsprzecznie najsilniejszy punkt produkcji. Dialogi, mimo upływu lat, wciąż brzmią monumentalnie, a popisy aktorskie Simona Templemana (Kain) i Michaela Bella (Raziel) to absolutna ekstraklasa. Remaster dodatkowo oczyszcza ścieżkę dźwiękową, dzięki czemu teatralne monologi wybrzmiewają z należytą mocą. To gra, która przypomina o czasach, gdy scenariusz był kręgosłupem, a nie tylko tłem dla mechanik.

Techniczny lifting i „wolna” kamera

Największą i najbardziej odczuwalną zmianą w remasterze jest rezygnacja z sztywnych, filmowych ujęć kamery na rzecz systemu free-floating camera. Oryginał z 2003 roku, wzorując się na wczesnych odsłonach Resident Evil, często irytował martwymi punktami podczas walki czy sekcji platformowych. Nowa kamera znacząco poprawia komfort rozgrywki, choć ortodoksyjni fani mogą w każdej chwili przełączyć się na klasyczny widok (oraz starą grafikę) za pomocą jednego przycisku.

Wizualnie remaster wykonano z szacunkiem do materiału źródłowego. Modele postaci są ostrzejsze, oświetlenie zyskało na głębi, a neoklasyczna architektura Nosgoth – pełna strzelistych katedr i niszczejących ruin – wygląda dziś czyściej i detalami nawiązuje do współczesnych standardów (choć wciąż czuć tu ducha ery PlayStation 2). Ciekawym dodatkiem jest Foresight Navigation, system ułatwiający orientację w terenie, co eliminuje dawne błądzenie po identycznie wyglądających korytarzach.

Rdza pod warstwą lakieru

Niestety, remaster nie jest w stanie ukryć fundamentów, które zestarzały się gorzej niż sama oprawa. Mowa tu przede wszystkim o powtarzalności. System walki, choć szybszy niż w poprzednich częściach i przypominający wczesne prototypy serii Arkham, szybko staje się nużący. Zarówno Kain, jak i Raziel operują niemal identycznymi kombosami i umiejętnościami, co przy 10–12 godzinach kampanii prowadzi do znużenia.

Największą bolączką pozostają jednak tzw. „Kuźnie” (Forges). To powtarzalne lokacje, które musimy przechodzić, by ulepszać Soul Reavera. Ich projekt jest monotonny i wyraźnie kontrastuje z fenomenalnymi miejscówkami takimi jak Katedra Avernus. Balans między walką, eksploracją a zagadkami został tu zachwiany na korzyść tej pierwszej, co przy płytkiej mechanice starć jest widoczne.

Moja opinia

Legacy of Kain: Defiance Remastered to produkt skierowany przede wszystkim do nostalgików, ale dzięki usprawnieniom sterowania jest też najbardziej przystępnym punktem wejścia dla nowych graczy. Na szczególną pochwałę zasługuje ogrom materiałów archiwalnych:

• Encyklopedia linii czasowych i lore.
• Nigdy wcześniej niepublikowane grafiki koncepcyjne.
• Grywalne demo anulowanego sequela The Dark Prophecy (dostępne w wersji Deluxe).

Jest to rzetelnie przygotowane odświeżenie solidnej, choć niedoskonałej gry. Jeśli cenicie mroczne fantasy i genialnie napisaną historię, powrót do Nosgoth jest warty waszego czasu.

Zalety:

• Niedościgniona jakość scenariusza i dubbingu.
• Nowa, swobodna kamera radykalnie poprawiająca sterowanie.
• Błyskawiczne przełączanie między starą a nową oprawą.
• Bogata zawartość dodatkowa i encyklopedia świata.

Wady:

• Repetytywny i płytki system walki.
• Monotonne projekty „Kuźni”.
• Brak większych różnic w gameplayu między Kainem a Razielem.