Symulator „dawcy organów”? Sprawdzamy LANESPLIT – test gry

Motocykle to statystycznie najszybsza droga na tamten świat, a jednocześnie jedno z najbardziej wyzwalających doświadczeń, jakie można sobie zafundować. W prawdziwym życiu przeciskanie się między samochodami przy prędkości 200 km/h to proszenie się o tragedię. W wirtualnym świecie LANESPLIT to jednak czysta, skondensowana euforia i definicja stanu „flow”. Czy produkcja stworzona przez jednego człowieka ma szansę konkurować z gigantami gatunku? Sprawdzamy.

Czy to najlepsza niezależna gra motocyklowa na PC?

W dobie gier-usług, rozbuchanych fabuł i otwartych światów zasypanych znacznikami, czasem brakuje nam produkcji, która robi jedną rzecz, a robi ją dobrze. LANESPLIT to tytuł, który nie udaje, że jest czymś więcej niż symulatorem ryzykownej jazdy na jednośladzie. Założenie jest proste: wsiadasz na motocykl, odkręcasz manetkę gazu do oporu i starasz się nie zginąć, lawirując między pasami ruchu. To gra, która przypomina, dlaczego w ogóle pokochaliśmy ten rodzaj rozrywki – dla czystej, nieskrępowanej adrenaliny.

Zen przy 200 km/h

Dzieło niezależnego dewelopera opiera się na prostym pętli rozgrywki (core loop). Wybierasz jedną z trzech map, ustalasz natężenie ruchu i pogodę, a następnie ruszasz przed siebie. Nie ma tu linii mety, kampanii fabularnej ani sklepu z mikropłatnościami. Celem jest zdobywanie punktów za niebezpieczną jazdę – im szybciej jedziesz i im bliżej mijasz inne pojazdy, tym lepszy wynik końcowy. Zgromadzone punkty pozwalają odblokować kolejne z 14 dostępnych maszyn, od poczciwych skuterów w stylu Vespy, po potężne ścigacze.

Siłą LANESPLIT nie jest jednak system progresji, a specyficzny stan umysłu, w jaki gra wprowadza odbiorcę. To tytuł idealny do tzw. „odmóżdżenia”. Wymaga pełnego skupienia, co paradoksalnie pozwala całkowicie odciąć się od problemów dnia codziennego. Kiedy pędzisz autostradą, a świat wokół zamienia się w rozmytą smugę neonów i asfaltu, liczy się tylko tu i teraz.

Ogromną rolę w budowaniu tego klimatu odgrywa warstwa audio. Ścieżka dźwiękowa, oparta na energetycznym Drum and Bass i Breakcore, jest absolutną gwiazdą tego spektaklu. Muzyka została zaimplementowana dynamicznie – im szybciej jedziesz, tym głośniejsza i bardziej intensywna się staje. To sprzężenie zwrotne jest genialne w swojej prostocie. Kiedy jednak popełnisz błąd i uderzysz w barierę lub samochód, muzyka urywa się gwałtownie, zostawiając cię w ciszy z napisem „Game Over”. Ten efekt działa na zmysły lepiej niż niejeden wybuchowy efekt wizualny w grach AAA.

Model jazdy – zręcznościowy, ale z charakterem

Choć LANESPLIT nie jest symulatorem pokroju MotoGP, nie można odmówić mu pewnej głębi. Każdy z motocykli prowadzi się inaczej. Ciężkie choppery reagują ociężale, lekkie ścigacze są nerwowe i wymagają chirurgicznej precyzji. Do tego dochodzi kwestia warunków atmosferycznych – jazda w deszczu drastycznie zmienia przyczepność, zamieniając asfalt w lodowisko.

Gracz ma wybór między automatyczną a manualną skrzynią biegów, co dodaje warstwę wyzwania dla chętnych. Co ciekawe, perspektywa kamery również wpływa na trudność – widok z trzeciej osoby, choć efektowny, utrudnia precyzyjne ocenienie odległości przy przeciskaniu się „na żyletkę”. To sprawia, że gra jest przystępna dla nowicjuszy (szczególnie w trybie „Zen”, gdzie można wyłączyć ruch uliczny i po prostu zwiedzać), ale oferuje też wysoki sufit umiejętności dla weteranów szukających wyzwań.

Oprawa wizualna

Biorąc pod uwagę, że za grą stoi jeden twórca, oprawa wizualna robi spore wrażenie. Oświetlenie, refleksy na mokrej nawierzchni, projekty budynków i skyboxów – wszystko to składa się na bardzo przyjemny dla oka obrazek, szczególnie na najwyższych ustawieniach graficznych. Niestety, urok pryska, gdy przyjrzymy się detalom z bliska.

Gra pozwala zsiąść z motocykla i poruszać się pieszo, ale jest to funkcja, którą najlepiej pominąć milczeniem. Tekstury z bliska bywają rozmyte, a interakcja ze światem jest zerowa. Co gorsza, LANESPLIT trapią problemy techniczne typowe dla wczesnych wersji gier indie. Największą bolączką jest system kolizji. Zdarzało mi się przenikać przez bariery energochłonne i wypadać poza mapę, szczególnie na trasie Grimsel Spiral, gdzie zamiast zderzyć się z barierką, lądowałem w ośnieżonych górach poza obszarem gry. Takie błędy, choć czasem zabawne, potrafią skutecznie zrujnować idealny przejazd i wybić z rytmu.

Interfejs użytkownika (UI) również pozostawia wiele do życzenia. Jest surowy, wręcz ascetyczny w negatywnym tego słowa znaczeniu. Brakuje mu stylu, który pasowałby do dynamicznej, „ulicznej” natury gry. Wygląda to trochę tak, jakby UI było wciąż w fazie prototypu (placeholder), co kontrastuje z dopracowanym modelem oświetlenia.

Dla kogo jest ta gra?

LANESPLIT to gra specyficzna. Jeśli szukasz rozbudowanej kariery, tuningu mechanicznego i setek godzin zabawy – odbijesz się od niej. Zawartość jest skromna: trzy mapy i kilkanaście motocykli to zestaw, który można „wymaksować” w kilka wieczorów. Tryb wieloosobowy (do 6 graczy) ratuje sytuację, bo nic nie dodaje emocji tak, jak ściganie się z kumplami między ciężarówkami, ale jako doświadczenie dla jednego gracza, tytuł może szybko stać się powtarzalny.

Jest to typowa produkcja „do kawy” lub „do podcastu” (tzw. Dad Game). Idealna, by odpalić ją na 20-30 minut, poczuć prędkość, posłuchać świetnej muzyki i wyłączyć ją bez żalu. W tym aspekcie LANESPLIT sprawdza się wyśmienicie, wypełniając lukę, którą niegdyś zajmowały proste gry arcade.

Ocena końcowa: 7/10

LANESPLIT to taki jakby surowy diament. Ma fantastyczny klimat, uzależniający model jazdy i ścieżkę dźwiękową, która idealnie zgrywa się z tym, co dzieje się na ekranie. Jako debiut solo-dewelopera zasługuje na uznanie, mimo że technicznie wciąż wymaga szlifów (szczególnie w kwestii kolizji i UI). Jeśli brakuje wam prostej, ale satysfakcjonującej gry o motocyklach, która nie wymaga studiowania telemetrii, warto dać jej szansę – zwłaszcza dla tych momentów, gdy licznik zamyka skalę, a światła miasta zlewają się w jeden strumień.

Zalety:

• Genialna ścieżka dźwiękowa dynamicznie reagująca na prędkość.
• Satysfakcjonujący model jazdy i poczucie prędkości.
• Klimatyczna oprawa wizualna (szczególnie oświetlenie i deszcz).
• Tryb multiplayer ze znajomymi to gwarancja dobrej zabawy.
• Idealna do krótkich sesji „na odstresowanie”.

Wady:

• Błędy techniczne i problemy z detekcją kolizji (przenikanie przez ściany).
• Uboga zawartość (tylko 3 mapy).
• Próbowałem różnych ustawień, ale zawsze mój PC bardzo się nagrzewał podczas gry
• Bardzo surowy i nieszczególnie estetyczny interfejs.
• Może szybko stać się powtarzalna dla samotnego gracza.

Recenzja dotyczy wersji PC. Lanesplit kupicie na Steam obecnie w promocyjnej cenie 66,39 zł.