20261007145420 1 scaled

Serious Sam: Shatterverse – recenzja. Sam stracił amunicję, ale nie pomysły

Kiedy słyszę Serious Sam, w głowie nie pojawia mi się fabuła, rozwój postaci ani misternie zaprojektowane drzewko umiejętności. Widzę otwartą przestrzeń, tysiąc metrów wolnego miejsca przede mną i hordę potworów, która właśnie postanowiła sprawdzić, ile amunicji mieści mój plecak. To seria zbudowana na bardzo prostej obietnicy: biegnij, strzelaj, śmiej się z absurdalnej przemocy i nie zatrzymuj się nawet wtedy, gdy ekran przestaje przypominać cokolwiek poza eksplozją.

Serious Sam: Shatterverse bierze tę formułę i robi coś, czego początkowo zupełnie się po niej nie spodziewałem. Zamiast kolejnej klasycznej kampanii dostajemy kooperacyjny roguelite FPS dla maksymalnie pięciu osób, w którym przemierzamy zmieniające się światy, zbieramy boons, kombinujemy z modyfikatorami runów i próbujemy przebić się przez pięciu potężnych poruczników Mentala. Innymi słowy, ktoś pomyślał: „A co, gdyby Serious Sam spotkał roguelite?” I co najdziwniejsze, sam pomysł jest świetny.

Problem w tym, że Shatterverse jest momentami znacznie ciekawsze jako koncepcja niż jako gotowa gra.

Pomysł jest absurdalny. Czyli dokładnie taki, jaki powinien być

20261007145456 1

W fabule Uber Mental doprowadza do pęknięcia granic pomiędzy różnymi rzeczywistościami. W efekcie spotykają się alternatywne wersje Sama Stone’a i muszą wspólnie posprzątać bałagan. To typowo „samowe” uzasadnienie dla kompletnie absurdalnego pomysłu, a mnie właśnie takie podejście do uniwersum zawsze odpowiadało.

Nie potrzebuję tutaj wielkiej epopei. Wystarczy świadomość, że za pięć minut mogę biegać obok kilku różnych Samów, z których każdy ma własne możliwości, wygląd i sposób działania. To świetny punkt wyjścia do kooperacji, bo po raz pierwszy w serii sam fakt posiadania drugiego Sama obok siebie nie jest tylko zwiększeniem liczby luf na ekranie. Każda postać próbuje być trochę innym rozwiązaniem tego samego problemu.

I właśnie to jest jeden z najlepszych pomysłów w Shatterverse.

Niestety Sam zaczyna się od pistoletu

20261007145702 1

To może być najbardziej niefortunny element całej konstrukcji.

Serious Sam powinien od pierwszych sekund dawać mi dostęp do broni, która mówi: „Dobra, teraz zaczynamy”. Tymczasem Shatterverse przez sporą część początku runu dawkuje arsenał i rozwój bardzo ostrożnie. Pierwsze godziny potrafią być przez to dziwnie anemiczne. Część recenzentów zwracała uwagę, że prawdziwy charakter gry pojawia się dopiero po odblokowaniu mocniejszych broni i rozpoczęciu budowania sensownego zestawu ulepszeń.

Twórcy zauważyli ten problem i po premierze wyraźnie przyspieszyli początek gry. Obniżono koszty broni, zwiększono liczbę wypadających Catalyst Orbs, urozmaicono dropy, przyspieszono dostęp do arsenału, a karabin snajperski został nawet odblokowany domyślnie. To bardzo dobre zmiany, ale jednocześnie pokazują, że pierwotny rytm progresji był zwyczajnie zbyt powolny.

I tutaj dochodzę do mojego największego zarzutu.

Serious Sam jest jedną z tych serii, które nie powinny długo dochodzić do siebie.

Mam wejść i od razu poczuć moc.

Roguelite pasuje do Sama… aż za dobrze

20261007145728 1

Sam rdzeń pomysłu działa zaskakująco dobrze. Każdy run pozwala mi eksperymentować z boons, trinketami, afiksami broni i modyfikatorami. Zaczynam budować postać nie tylko pod kątem większych obrażeń, ale pod konkretny sposób grania. Mogę stawiać na przeżywalność, obrażenia krytyczne, szybsze przeładowanie czy inne premie, a z czasem kolejne elementy zaczynają tworzyć sensowny zestaw.

To właśnie tutaj Shatterverse najbardziej przypomina klasycznego roguelite’a.

Tylko że istnieje pewien problem: Serious Sam od zawsze rozwijał gracza przez broń, a nie przez statystyki.

W klasycznych odsłonach znalezienie potężniejszego arsenału zmieniało sposób, w jaki patrzyłem na kolejną falę przeciwników. W Shatterverse częściej mam poczucie, że mój Sam po prostu zaczyna zadawać większe liczby. W teorii to rozwój. W praktyce nie zawsze daje tę samą satysfakcję.

Brakuje mi kilku naprawdę szalonych kombinacji, które kompletnie zmieniłyby zachowanie broni albo sposobu poruszania się. Gra ma sporo modyfikatorów, ale często są to poprawki parametrów, podczas gdy aż prosi się o rozwiązania w stylu: „od teraz ta broń robi coś kompletnie absurdalnego”.

A przecież mówimy o Serious Samie.

Tutaj absurd powinien być systemem.

Hordy są mniejsze, więc chaos działa inaczej

20261007145716 1

To jeden z najbardziej interesujących problemów Shatterverse.

W klasycznym Serious Samie ogromna liczba przeciwników była praktycznie językiem projektowania poziomów. Gdy na horyzoncie widziałem kolejnego Kamikaze, wiedziałem, że za nim pewnie znajduje się jeszcze trzydziestu Gnaarów, kilka Kleerów i coś znacznie większego.

Shatterverse nadal potrafi rzucić na mnie duże grupy przeciwników, ale liczba i układ zagrożeń są bardziej podporządkowane formule roguelite’a. Zaczynam więc myśleć nie tylko o tym, jak przetrwać falę, ale też o tym, jak wykorzystać ją do stworzenia odpowiedniego buildu.

To zmienia charakter walki.

W pierwszej części Serious Sama walka była przede wszystkim testem przestrzennego zarządzania chaosem. Tutaj staje się również testem zarządzania własnym buildem.

I to jest jednocześnie zaleta i wada.

Leczenie jest dziwnie interesujące

20261007150639 1

Jednym z pomysłów, który najbardziej przypadł mi do gustu, jest odzyskiwanie zdrowia poprzez wykonywanie egzekucji na osłabionych przeciwnikach. Brzmi jak drobny dodatek, ale w praktyce tworzy ciekawą sytuację.

Gdy jestem na granicy śmierci, słaby przeciwnik przestaje być wyłącznie celem.

Staje się zasobem.

Muszę zdecydować, czy go zabić normalnie, czy zostawić przy życiu i wykorzystać później do odzyskania zdrowia. Nagle nawet zwykły Gnaar może mieć większą wartość żywy przez kolejne kilka sekund.

Szkoda tylko, że sama egzekucja nie została lepiej oprawiona. Mechanicznie działa, ale wizualnie jest bardzo prosta. Przy tak charakterystycznej serii aż prosiło się o coś bardziej brutalnego, kreatywnego i pamiętnego.

Pięciu Samów to najlepszy argument za kooperacją

20261007151128 1

Jeżeli miałbym wskazać jeden element, który najbardziej broni istnienia Shatterverse, byłaby to właśnie kooperacja.

Pięciu graczy na jednej mapie, każdy z inną wersją Sama, robi dokładnie to, czego oczekuję od tej marki. Ekran szybko zamienia się w kontrolowany bałagan. Ktoś próbuje utrzymać dystans, ktoś inny rzuca się na większych przeciwników, ktoś ratunkowo podnosi kolegę, a reszta desperacko próbuje nie zostać osaczona.

W singlu widzę wszystkie problemy konstrukcji.

W kooperacji część z nich zaczyna znikać.

Nie dlatego, że gra nagle jest lepiej zaprojektowana. Po prostu chaos staje się funkcją społeczną. Wspólne błędy są zabawniejsze od samotnych błędów. Śmierć kolegi może być problemem, ale może też stworzyć sytuację, którą jeszcze długo będziemy wspominać.

To dokładnie ten rodzaj kooperacyjnej anarchii, do którego Serious Sam pasuje naturalnie.

Bossowie mają odpowiedzialność większą niż zwykle

Walki z bossami są jednymi z bardziej wymagających fragmentów gry i tutaj Shatterverse potrafi naprawdę przycisnąć. Duże paski zdrowia, intensywne ataki i konieczność ciągłego poruszania się sprawiają, że trudno po prostu stanąć w miejscu i opróżnić magazynki.

Jednocześnie poziom bossów jest nierówny. Niektóre starcia mają interesujące wzorce ataków i dobrze wykorzystują ruch gracza, inne sprawiają wrażenie testu cierpliwości. Szczególnie źle wypadają momenty, w których wysoki poziom trudności sprowadza się głównie do zwiększania zdrowia przeciwników.

To prowadzi do problemu, który przewija się również w progresji.

Trudniejsza gra nie zawsze oznacza bardziej interesującą grę.

Jeżeli przeciwnik po prostu potrzebuje dwóch dodatkowych magazynków, nie nauczyłem się nowej mechaniki. Nauczyłem się dłużej strzelać.

Multiwersum jest ciekawsze na papierze niż w praktyce

20261007145935 1

Sam koncept różnych rzeczywistości daje twórcom ogromne możliwości, ale nie wszystkie zostały wykorzystane w takim stopniu, jak oczekiwałem. Światy mają własny styl, lokacje potrafią wyglądać atrakcyjnie, a różne wersje Sama dodają charakteru, lecz proceduralność czasami prowadzi do poczucia powtarzalności.

To szczególnie widoczne podczas kolejnych runów.

Po pewnym czasie przestaję odkrywać.

Zaczynam optymalizować.

A to nie jest najlepsza wiadomość dla gry, której największym sloganem jest „bezgraniczne możliwości”.

Najdziwniejsza rzecz w Shatterverse

Po kilku godzinach doszedłem do wniosku, że ta gra cierpi na bardzo specyficzny problem.

Jest zbyt grzecznym roguelite’em.

Ma wszystkie odpowiednie elementy: waluty, trinkety, modyfikatory, rozwój postaci, losowość i coraz silniejsze buildy. Wszystko działa. Wszystko jest na swoim miejscu.

Ale Serious Sam nigdy nie był serią, która lubiła „wszystko działa”.

On lubił „co tu się właśnie wydarzyło?”.

I właśnie tego momentami brakuje mi najbardziej.

Chciałbym więcej ulepszeń, które całkowicie wywracają run. Więcej dziwnych kombinacji. Więcej przedmiotów, które zmuszają mnie do zmiany taktyki. Więcej momentów, w których patrzę na ekran i nie jestem pewien, czy twórcy naprawdę zaplanowali to, co właśnie zobaczyłem.

Bo wtedy Shatterverse byłby nie tylko roguelite’em z bohaterem Serious Sam.

Byłby Serious Samem, który stał się roguelite’em.

Technicznie jest coraz lepiej, ale pierwsze wrażenie już zostało

Po premierze gra zebrała mieszane opinie, a problemy dotyczyły między innymi błędów, progresji, powtarzalności i niedopracowanych elementów interfejsu. W kolejnych tygodniach pojawiły się aktualizacje poprawiające stabilność, balans, dropy, skalowanie dla dwóch graczy oraz płynność początku rozgrywki.

To ważne, bo obecna wersja jest wyraźnie lepsza od tej, z którą część pierwszych recenzentów miała kontakt.

Nie zmienia to jednak faktu, że nadal gram w tytuł, który wymaga dalszego szlifowania.

I mam nadzieję, że twórcy pójdą w stronę większej kreatywności, a nie tylko kolejnych poprawek liczb.

Czy warto?

Tak, ale przede wszystkim ze znajomymi.

Shatterverse jest interesującym eksperymentem, który pokazuje, że klasyczna formuła Serious Sama może zostać połączona z roguelite’em bez całkowitego rozpadu. Strzelanie nadal potrafi dawać frajdę, pięć postaci w kooperacji tworzy odpowiednią ilość chaosu, a rozwój buildu potrafi wciągnąć.

Jednocześnie nie mogę pozbyć się wrażenia, że ktoś wziął jedną z najbardziej bezkompromisowych serii FPS-ów i próbował ją ubrać w bardzo bezpieczny schemat roguelite’a.

Najlepszy Serious Sam powinien sprawiać wrażenie, jakby twórcy mieli dostęp do absurdalnie dużej ilości amunicji i jeszcze większej ilości pomysłów.

Shatterverse ma amunicję. Z pomysłami wciąż nie strzela wystarczająco szeroko.

Plusy

  • świetny pomysł na połączenie Serious Sama z roguelite’em,
  • kooperacja dla maksymalnie pięciu graczy jest chaotyczna i naprawdę zabawna,
  • różne wersje Sama mają własny charakter,
  • system buildów daje sporo możliwości,
  • klasyczni przeciwnicy dobrze odnajdują się w nowej formule,
  • aktualizacje wyraźnie poprawiły początek gry i progresję.

Minusy

  • progresja nadal jest zbyt zachowawcza,
  • część ulepszeń daje głównie bonusy liczbowe,
  • lokacje i schematy rozgrywki zaczynają się powtarzać,
  • bossowie są nierówni,
  • singiel traci sporo z uroku kooperacji,
  • nadal zdarzają się błędy i niedopracowane elementy.

Ocena: 7/10

Serious Sam: Shatterverse jest ciekawym eksperymentem, ale jeszcze nie wielkim powrotem Sama. Najbardziej działa wtedy, gdy pięciu graczy jednocześnie wpada na fatalny pomysł i przez przypadek zamienia go w zwycięstwo. W takich momentach naprawdę czuję ducha serii.

Przez resztę czasu widzę przede wszystkim solidnego roguelite’a, który wciąż szuka własnego pomysłu na to, jak być Serious Samem bez bycia kolejnym Serious Samem.

Nasza ocena jakości
Ocena użytkowników:
[Oddanych głosów: 1 Średnia ocena: 5]

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *