Recenzja NBA THE RUN — uliczna koszykówka, która wraca do korzeni

Gatunek arcade’owej koszykówki ulicznej ma swoją złotą erę za sobą. NBA Street i NBA Jam definiowały kiedyś to, czym może być szybka, efektowna gra o kosza bez symulacyjnej powagi. NBA THE RUN studia Play by Play Studios jest świadomą próbą wskrzeszenia tego ducha — szybkiej, widowiskowej, granej ponad obręczą rozgrywki 3v3 na kultowych boiskach streetballowych. W rdzeniu jest tu coś naprawdę dobrego. Pytanie brzmi, czy zawartość nadąża za rozgrywką.

Streetball ponad obręczą

NBA THE RUN to sieciowa gra 3v3, w której zabieramy gwiazdy NBA na uliczne boiska z całego świata — od Venice Beach po The Tenement na Filipinach. Rozgrywka jest szybka, płynna i responsywna. Dzięki rollback netcode ruchy wykonywane na padzie synchronizują się natychmiast, co przy grze sieciowej ma kolosalne znaczenie. Brak input laga to fundament, na którym opiera się cała przyjemność z gry, i akurat ten fundament jest solidny.

Łamanie kostek przeciwnikom efektownym crossoverem, wbijanie wsadów po kozłach, blokowanie rywali w locie — wszystko to działa i sprawia frajdę. Co istotne, obrona jest tu równie satysfakcjonująca co atak. Bloki, przechwyty i fizyczność w defensywie potrafią wygrać mecz i dają tyle samo radości co spektakularne akcje ofensywne. To wyraźna przewaga nad symulacyjnym NBA 2K, gdzie tempo i wyczucie strzału często giną pod warstwą skomplikowanych systemów.

Strzelanie opiera się na wyczuciu timingu i jest przyjemne. Granie zespołowe, oparte na podawaniu piłki, naprawdę popłaca — i tu pojawia się pierwszy haczyk, o którym za chwilę.

Problem z partnerami i balansem

Największą bolączką NBA THE RUN nie jest sama gra, lecz ludzie, z którymi się w nią gra. Rozgrywka jest zaprojektowana wokół współpracy i podawania, ale dobranie losowych partnerów z kolejki często oznacza trafienie na graczy, którzy chcą być jedyną gwiazdą na boisku. Duety, które podają tylko do siebie, ignorując całkowicie wolnego trzeciego zawodnika, to częsty widok. Gra zespołowa świeci pełnym blaskiem dopiero wtedy, gdy gra się z własną ekipą na komunikacji głosowej — a wbudowanego czatu głosowego brakuje.

Balans też budzi zastrzeżenia. Przechwyty i wytrącenia piłki są zbyt łatwe i zbyt opłacalne, co prowadzi do spamowania tej mechaniki. Bloki potrafią być przesadnie skuteczne — Stephen Curry blokujący jak Mutombo to obrazek, który mówi wszystko o arkadowym podejściu gry, ale też o jej niedoważeniu. Dochodzi do tego problem duplikatów postaci: nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zmierzyć się z drużyną złożoną z trzech tych samych zawodników, co psuje zarówno realizm, jak i różnorodność.

Czego brakuje

I tu dochodzimy do sedna mieszanych odczuć wokół tej gry. NBA THE RUN jest grą wyłącznie sieciową. Nie ma trybu offline, nie ma kampanii, nie ma lokalnej kooperacji na kanapie. Dla gatunku, który historycznie przyciągał starszych graczy wychowanych na NBA Street — często preferujących spokojną grę offline — to dotkliwy brak. Tryb treningowy ogranicza się w praktyce do swobodnego rzucania, bez prawdziwego samouczka, co przy naprawdę rozbudowanym zestawie ruchów jest realnym przeoczeniem. Nowi gracze uczą się w boju, zwykle obrywając od bardziej doświadczonych przeciwników.

Zawartości jest na premierę niewiele. Brakuje trybu rankingowego, który dałby grze długoterminową motywację. Brakuje szybkiej gry dla tych, którzy nie chcą być zablokowani w turnieju złożonym z trzech meczów naraz. Nagrody za wygrywanie turniejów są skromne. Kosmetyki ograniczają się do koszulek i spodenek NBA — i choć nie trzeba od razu skakać w absurdy w stylu robotów i szkieletów z 2K, to kilka stylowych, realistycznych ulicznych strojów byłoby miłym dodatkiem.

Z perspektywy technicznej dorzucę własną uwagę: brak wsparcia dla monitorów ultraszerokich jest odczuwalny. Wielokrotnie piłka znikała poza kadrem, a możliwość wykorzystania szerszego pola widzenia rozwiązałaby ten problem. Przydałaby się też opcja wyłączenia rozmycia ruchu.

Co napawa optymizmem

Jest jednak druga strona medalu. Deweloperzy z Play by Play Studios sprawiają wrażenie ludzi, którym zależy. Łatki pojawiają się regularnie, zapowiedziano sezon Summer Heat i roadmapę kolejnych aktualizacji. Co najważniejsze w dzisiejszych czasach — w grze nie ma mikrotransakcji. Walutę CRED na alternatywne stroje, wsady i emotki zdobywa się przez grę, a edycja Deluxe oferuje jedynie kilka wariantów debiutanckich zawodników, których i tak można odblokować za darmo. To uczciwy model, który zasługuje na odnotowanie.

Jeśli historia tego studia jest jakąkolwiek wskazówką, tryby offline, licencjonowana muzyka i czat głosowy mają realną szansę pojawić się w przyszłości. Pytanie tylko, czy gracze będą gotowi czekać.

Czy warto zagrać w NBA THE RUN?

NBA THE RUN ma znakomity rdzeń rozgrywki uwięziony w grze, która na premierę jest wyraźnie niedokończona. Sama mechanika — płynna, responsywna, satysfakcjonująca zarówno w ataku, jak i w obronie — to jedna z przyjemniejszych arkadowych koszykówek od lat i moim zdaniem znacznie lepsza zabawa niż NBA 2K. Problem w tym, że wokół tego rdzenia jest na razie zbyt mało treści, by w pełni uzasadnić cenę zakupu.

To gra warta uwagi dla każdego, kto akceptuje rozgrywkę wyłącznie sieciową i ma ekipę do wspólnej gry. Dla samotnych graczy szukających kampanii lub trybu offline — jeszcze nie teraz. Fundament jest na tyle mocny, że przy odpowiednim wsparciu poaktualizacyjnym NBA THE RUN może urosnąć w coś naprawdę wartościowego. Na dziś to świetna, ale niepełna propozycja.

Rozgrywka
Grafika
Dźwięk
Przyjemność z gry